Τα καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων πάνε πολλές δεκαετίες πίσω στο χωριό των γονιών μου. Ένα πεδινό και εύφορο χωριό, σχετικά κοντά στην θάλασσα. Οι πρώτες εικόνες έχουν τις μορφές των παππούδων και των γιαγιάδων, με μαλλιά άσπρα, πρόσωπα και χέρια ρυτιδιασμένα, ταλαιπωρημένα από τις αγροτικές δουλειές. Ζωή δύσκολη, φτωχική, χωρίς απαιτήσεις, πάντα πρόθυμοι να μας προσφέρουν το ελάχιστο που είχαν. Δεν υπήρχαν πολυτέλειες, υπήρχε όμως φροντίδα από μέρους τους και ξεγνοιασιά για μας με παιχνίδια ατέλειωτα, αυτοσχέδια, ασταμάτητα σύρε και έλα στους δρόμους. Ζέστη πολύ, τα τζιτζίκια αδιάκοπα να μας σιγοψιθυρίζουν ότι το καλοκαίρι είναι ακόμα μπροστά. Τα παιδιά να προσπαθούμε να δροσιστούμε παίζοντας με τα νερά, όταν δεν μας το έκοβαν την παροχή λόγω έλλειψης, ή παίζοντας κάτω από κάποιο δέντρο. Εμείς στην αυλή της γιαγιάς είχαμε λεμονιά, βρίσκαμε όμως τον ίσκιο της συκιάς εξίσου καλό. Χαχανητά πολλά με την μικρότερη αδερφή μου, τα ξαδέρφια μου και άλλα παιδιά που έρχονταν σαν ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου