Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το γράμμα της Νικολίνας Λέκκα

Εικόνα
   Το σπίτι με θέα τη θάλασσα είχε μείνει κλειστό τα τελευταία χρόνια. Αποφάσισε όμως ότι είχε έρθει η ώρα να επιστρέψει ξανά να ανοίξει τα σφαλιστά παράθυρα. Το φως εκτυφλωτικό καθώς διαχύθηκε στον χώρο ανέδειξε την εγκατάλειψη. Σκόνη να αιωρείται στον αέρα, αράχνες στις γωνίες των ταβανιών, φθαρμένα πατώματα, ξεθωριασμένα υφάσματα και κουρτίνες. Ένα σαμιαμίδι ενοχλήθηκε και κινήθηκε αστραπιαία να κρυφτεί. Θυμήθηκε τη μητέρα της να φωνάζει μήπως και τα πειράξουν γιατί είναι το γούρι του σπιτιού. Θα ανακαίνιζε τον εσωτερικό χώρο κρατώντας μόνο όσα έπιπλα ήταν συντηρημένα και όσα αντικείμενα είχαν συναισθηματική αξία. Μπήκε στο δωμάτιο των γονιών της, όλα όπως τα άφησε. Το κρεβάτι στρωμένο και ταχτοποιημένο, οι φωτογραφίες του γάμου τους και τα στέφανα να κρέμονται στον τοίχο. Η τουαλέτα με τον καθρέφτη, τα κομοδίνα, το σκαμπό. Άνοιξε το πρώτο συρτάρι, βρήκε τα ελάχιστα κοσμήματα της, δύο ζευγάρια σκουλαρίκια, ένα βραχιόλι τύπου χειροπέδα στολισμένο με ζιργκόν και μια...
Διαβάστε περισσότερα

Καλοκαιρινές αναμνήσεις της Νικολίνας Λέκκα

Εικόνα
Τα καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων πάνε πολλές δεκαετίες πίσω στο χωριό των γονιών μου. Ένα πεδινό και εύφορο χωριό, σχετικά κοντά στην θάλασσα. Οι πρώτες εικόνες έχουν τις μορφές των παππούδων και των γιαγιάδων, με μαλλιά άσπρα, πρόσωπα και χέρια ρυτιδιασμένα, ταλαιπωρημένα από τις αγροτικές δουλειές. Ζωή δύσκολη, φτωχική, χωρίς απαιτήσεις, πάντα πρόθυμοι να μας προσφέρουν το ελάχιστο που είχαν. Δεν υπήρχαν πολυτέλειες, υπήρχε όμως φροντίδα από μέρους τους και ξεγνοιασιά για μας με παιχνίδια ατέλειωτα, αυτοσχέδια, ασταμάτητα σύρε και έλα στους δρόμους. Ζέστη πολύ, τα τζιτζίκια αδιάκοπα να μας σιγοψιθυρίζουν ότι το καλοκαίρι είναι ακόμα μπροστά. Τα παιδιά να προσπαθούμε να δροσιστούμε παίζοντας με τα νερά, όταν δεν μας το έκοβαν την παροχή λόγω έλλειψης, ή παίζοντας κάτω από κάποιο δέντρο. Εμείς στην αυλή της γιαγιάς είχαμε λεμονιά, βρίσκαμε όμως τον ίσκιο της συκιάς εξίσου καλό. Χαχανητά πολλά με την μικρότερη αδερφή μου, τα ξαδέρφια μου και άλλα παιδιά που έρχονταν σαν ...
Διαβάστε περισσότερα

"Τεμνόμενες παράλληλοι;" της Κικής Γκόβαρη

Εικόνα
Φωτογραφία του Dimitris theAthens (κατά κόσμον Δημήτρης Στρατάκης). Τεμνόμενες παράλληλοι; Όλοι μιλούν για παράλληλο σύμπαν, παράλληλες πορείες, παράλληλες ζωές, παράλληλες ιδέες, κι όλοι ταυτόχρονα αποζητούν τις κοινές συντεταγμένες σε μια κοινή πορεία πλεύσης ή κι ασυνείδους αφομοίωσης, εν ονόματι του «μαζί» , με τη δήθεν απολυτότητα κι αυθυπαρξία του εκάστοτε «Εγώ» και «Εσύ». Δια τούτου παράλληλα άλλωστε! Σε μια σύγχυση του «κοντά» με το «Μαζί». Ενδεχομένως η οπτική, σε αόριστο βάθος, να δημιουργεί την ψευδαίσθηση ή και την οφθαλμαπάτη της τομής τους. Κι η επιθυμία το ίδιο! Όλοι αποζητούν δήθεν τον εαυτό τους χαράσσοντας δρόμους αναζήτησης, που ενδεχομένως αφήνουν στη μέση. Κι όμως, δεν τους ονομάζουν αδιέξοδα. Μόνο και μόνο γιατί ακόμη στο τέλος τους φαντάζονται προορισμούς. Όχι οι ίδιοι… Οι δρόμοι! Οι ίδιοι μοιάζουν ν’ ατενίζουν, να μετεωρίζουν καλύτερα, τις ήδη χιλιοχαραγμένες, από άλλους, παράλληλες τους οδούς. Ξεχνούν πως...
Διαβάστε περισσότερα